Jong Suid-Afrikaanse vroue uit hulpbron-arm gemeenskappe staar verskeie uitdagings in die gesig in terme van hulle seksuele en reproduktiewe gesondheid. Die voorkomssyfer van MIV in tieners en jong vroue in Sub-Sahara Afrika is disproporsioneel hoog relatief tot hulle manlike eweknieë. Daar is verskeie faktore wat hiertoe kan bydra, insluitend die gebrek aan seksuele en reproduktiewe gesondheidsopvoeding, asook onvoldoende openbare gesondheidsdienste. Een belangrike addisionele risikofaktor vir MIV-besmetting wat klaarblyklik nie verband hou met gedrag nie, is genitale inflammasie (Masson et al. 2015). Verskeie faktore is as oorsake van genitale inflammasie voorgestel, insluitend bakteriële vaginose (BV) – gekenmerk deur verhoogde vaginale mikrobiese diversiteit en ’n afname in die proporsie Lactobacilli – en seksueel oordraagbare infeksies (SOI’s). Hierdie faktore blyk interafhanklik te wees, aangesien BV geassosieer word met ’n verhoogde risiko van SOI-besmetting (Balkus et al. 2014; Gallo et al. 2012; Wiesenfeld et al. 2003), insluitend MIV (Atashili et al. 2008; Myer et al. 2005; Taha et al. 1998), en ook omgekeerd (Gallo et al. 2012). BV is meer algemeen in vroue van Afrika-afkoms in vergelyking met Europese vroue (Buvé et al. 2014; Ravel et al. 2010; Srinivasan et al. 2012), met ’n uiters hoë BV-voorkomssyfer in Suid-Afrika (34%–58%) in vergelyking met ander lande (Kenyon, Colebunders & Crucitti 2013).

Menslike papillomavirus(MPV)-infeksies hou verdere gesondheidsgevare in, aangesien hoë-risiko MPV-tipes oorsaaklik verbind is aan byna alle gevalle van servikale kanker. Servikale kanker het ’n voorkomskoers van ongeveer 30/100 000 in Sub-Sahara Afrika – vyf keer hoër as in ontwikkelde lande, soos Australië, waar MPV-inenting sedert 2007 beskikbaar is (Ferlay et al. 2015). In 2000 het die Suid-Afrikaanse Nasionale Departement van Gesondheid ’n nasionale servikale kanker siftingsbeleid ingestel wat vroue ouer as 30 toegang gee tot drie gratis Papanicolaou(Pap)-smere – een elke 10 jaar (Harries et al. 2009). In 2014 het die Suid-Afrikaanse Nasionale Departement van Gesondheid MPV-profilaktiese inenting in Suid-Afrikaanse openbare skole geïmplementeer vir alle graad 4-meisies nege jaar en ouer; dit het byna ’n halfmiljoen meisies geteiken.

Reproduktiewe en neonatale gesondheid verteenwoordig nog ’n groot kommer onder hierdie jong vroue, met 19% Suid-Afrikaanse vroue wat ’n tienerswangerskap (10–19 jaar oud) gehad het, waarvan 16% ongewens was (Mchunu et al. 2012). SOI’s, soos Chlamydia, kan tot pelviese inflammatoriese siekte en onvrugbaarheid lei. Die risiko van ’n ektopiese swangerskap of ’n miskraam kan ook verhoog (Anschuetz et al. 2012; Baud et al. 2011; Gottlieb, Xu & Brunham 2013; Haggerty et al. 2010), veral as dit onbehandeld gelaat word. Verder is S. agalactiae (ook bekend as Groep B Streptococcus of GBS) die hoofoorsaak van neonatale sepsis, en indringende S. agalactiae-siekte is algemeen onder SA-babas (Madhi et al. 2003), met oordrag vanaf die moeder se genitale kanaal wat ’n groot risikofaktor vir vroeë siektes (in die eerste ses lewensdae) verteenwoordig (Edmond et al. 2012).

Hier beskryf ons die vaginale mikrobiota en voorkomskoers van SOI’s onder 16–22-jarige MIV-negatiewe Suid-Afrikaanse vroue uit ’n lae-inkomste, hoë-bevolkingsdigtheid gemeenskap in Kaapstad, en beklemtoon die uitdagings wat hierdie vroue in die gesig staar in terme van hulle seksuele en reproduktiewe gesondheid.

Altesaam 149 MIV-negatiewe 16–22-jarige vroue is uit ’n lae-inkomste, hoë-bevolkingsdigtheid gemeenskap in Kaapstad gewerf. Van die 115 vroue vir wie 16S rRNS-geen amplikon-volgordebepaling uitgevoer is (a.g.v. die beskikbaarheid van deppers en voldoende DNS), het 102 die volgordebepaling se kwaliteitsbeheer geslaag (>5000 basisvolgorders/monster). Hier beskryf ons hierdie 102 vroue se mikrobiotiese profiele, SOI-voorkomssyfer en ander faktore wat van toepassing is op seksuele en reproduktiewe gesondheid (Tabel 1).

Die mediaan ouderdom was 18 jaar en vroue was byna uitsluitlik van isiXhosa-herkoms (99%). Die SOI-voorkomssyfer was uiters hoog met 55% van die vroue wat met minstens een SOI gediagnoseer is deur middel van PKR. Die meerderheid van die infeksies het bestaan uit C. trachomatis (44%), gevolg deur N. gonorrhoeae (14%), T. vaginalis (6%), HSV-2 (6%) en M. genitalium (4%). Ander SOI’s waarvoor getoets is (HSV-1, H. ducreyi, T. pallidum en L. venereum) is nie in enige van hierdie vroue aangetref nie. SOI mede-infeksies was veelvuldig: 17% van die vroue was met twee of meer SOI’s besmet (Tabel 2). BV-voorkomssyfers was ook baie hoog, met 55% van die vroue wat as BV-positief (Nugent-telling ≥7) geklassifiseer is, 7% as BV-intermediêr (Nugent-telling 3–6), en 38% as BV-negatief (Nugent-telling 0–2). BV-positiewe vroue was meer geneig om Chlamydia te hê (52% van BV-positiewe teenoor 38% van BV-negatiewe vroue was met Chlamydia besmet), maar hierdie verhouding was nie betekenisvol nie, en daar was ook geen beduidende assosiasie met die voorkoms van een of meer SOI’s of BV nie. Al 102 vroue was op HV’s, met die meerderheid wat die slegs-progestien inspuitbare Net-En (68%) of DMPA (19%) gebruik het.

Hier beskryf ons die voorkomssyfers van SOI en BV en die vaginale mikrobiota profiele van 16–22-jarige vroue uit ’n hulpbron-arm gemeenskap in K. Hierdie vroue het uiters hoë SOI-voorkomssyfers (55%). Hoë-risiko MPV is in 41% van die vroue aangetref, met ’n verdere 28% met lae-risiko MPV. ’n Verbysterende 44% van die vroue was met Chlamydia besmet, waarvan 16% minstens een addisionele SOI gehad het. Die Chlamydia-infeksiesyfer onder hierdie vroue is aansienlik hoër as wat onder jong seksueel aktiewe vroue uit ander dele van SA gerapporteer is, insluitend die landelike streke van KwaZulu-Natal (25%) (Kleppa et al. 2015) en ’n ander gebied in Kaapstad (15%) (Menezes et al. 2017). Die bestuur van SOI’s bly problematies in ontwikkelende lande waar laboratorium-gebaseerde toetse dikwels nie beskikbaar is nie en waar die kwaliteit van SOI-versorging tekortskiet (in terme van beskikbaarheid van medisyne, nakoming van SOI-riglyne, kondoomvoorsiening en MIV-berading [Kohler et al. 2017]). Volgens die SA Departement van Gesondheid se riglyne (Department of Health 2015), kwalifiseer vroue vir SOI-behandeling gebaseer op ’n kombinasie van demografiese eienskappe, simptome en/of kliniese waarnemings, waar SOI-behandeling ’n kombinasie metronidazole, azithromycin en ceftriaxone behels (Peters et al. 2014). Chlamydia is gewoonlik asimptomaties, wat die meeste vroue in SA met Chlamydia-infeksies dus onbehandeld laat. Aanhoudende Chlamydia-infeksies kan egter tot onvrugbaarheid en pelviese inflammatoriese siekte lei, asook die risiko van ’n ektopiese swangerskap en miskraam verhoog (Anschuetz et al. 2012; Baud et al. 2011; Gottlieb et al. 2013; Haggerty et al. 2010). Chlamydia word ook met ’n verhoogde risiko van MIV-verkryging (Buckner et al. 2016) geassosieer wat die behoefte aan strenger SOI-sifting in hierdie gemeenskap verder beklemtoon.

BV-positiewe vroue was meer geneig om met Chlamydia besmet te wees, maar hierdie verhouding was nie betekenisvol nie, en daar was ook geen beduidende assosiasie met die voorkoms van een of meer SOI’s of BV nie. Vorige verslae dui op ’n positiewe verband tussen samevallende Chlamydia/Gonorrhea en BV (Wiesenfeld et al. 2003). Hierdie assosiasie is egter nie altyd in ’n deursnee-opname duidelik nie, maar eerder longitudinaal waar insident BV geassosieer word met ’n verhoogde risiko van insident Gonorree/Chlamydia by ’n opvolgbesoek, en ook omgekeerd (Gallo et al. 2012).

Bakteriële vaginose voorkomssyfers in SA is oor die algemeen uiters hoog (34%–58%) relatief tot ander lande (Kenyon et al. 2013). Hierdie studie het dit bevestig met 55% van die vroue wat BV-positief was. Soos in ander omgewings, het vroue met Nugent-tellings >7 baie uiteenlopende vaginale mikrobiota. Soortgelyk aan vorige studies oor vroue van Afrika-afkoms, het hierdie BV-positiewe vroue gereeld vaginale mikrobiota gehad, oorheers deur BVAB1, Prevotella, G. vaginalis of L. iners (Fettweis et al. 2014).

Ons was in staat om verskeie Prevotella OTE’s op spesievlak op te los. P. amnii sowel as P. bivia is met genitale inflammasie (Anahtar et al. 2015; Gosmann et al. 2017; Lennard et al. 2017) en BV geassosieer. In hierdie studie het P. bivia-vlakke egter nie volgens BV-status of inflammasie verskil nie. Fettweis et al. (2014) het voorheen berig dat P. amnii meer algemeen in Afrika-Amerikaanse vroue voorkom in vergelyking met vroue van Europese afkoms wat die hoë voorkomssyfers van P. amnii-kolonisasie kan verduidelik wat hier gesien word. In kommersiële sekswerkers in Oos-Afrika is P. timonensis egter meer algemeen as P. amnii (Schellenberg et al. 2011). Kolonisering deur P. amnii blyk dus besonder algemeen in hierdie studiepopulasie te wees waar alle vroue deur verskillende vlakke van P. amnii gekoloniseer is (ongeag hulle BV-status), in vergelyking met slegs 10% en 50% van BV-negatiewe en -positiewe vroue in die studie deur Srinivasan et al. (in ’n studiebevolking waar 34% van deelnemers swart mense was [Srinivasan et al. 2012]). Dit is egter nie duidelik of hierdie verskille toegeskryf kan word aan ras, geografiese ligging of tegniese aspekte nie.

Groep B Streptococcus (GBS) kolonisasiesyfers wissel baie – dit word aangetref in ~12%–22% van vroue in ontwikkelde en ontwikkelende lande (Stoll & Anne 1998), met voorkomssyfers van 0% en 23% onder onderskeidelik adolessente en volwasse Suid-Afrikaanse vroue (Cools et al. 2016). Ons het geen verskil in die frekwensie van GBS-kolonisasie per BV-status gevind nie. BV-negatiewe vroue gekoloniseer deur GBS het egter aansienlik hoër vlakke van GBS gehad in vergelyking met BV-positiewe vroue. Daar is voorheen getoon dat GBS-oorvloed positief geassosieer word met ’n verhoogde risiko van nadelige geboorte uitkomste. Cools et al. (2016) het bevind dat BV-negatiewe vroue meer gereeld deur GBS gekoloniseer is; Ekström et al. (2013) het ’n nie-beduidende toename in die frekwensie van GBS-kolonisasie in BV-negatiewe (23.5%) in vergelyking met BV-positiewe vroue (17%) gerapporteer terwyl Srinivasan et al. (2012) geen verskil gevind het nie. In ons studie was nie-Groep B Streptococcus S. anginosus ook aansienlik meer volop in BV-negatiewe vroue.

Ten slotte: daar is ’n hoë voorkoms van SOI’s onder jong vroue tussen 16 en 22 jaar in hierdie hulpbron-arm gemeenskap in Kaapstad – veral Chlamydia en hoë-risiko MPV, sowel as BV. Chlamydia-infeksie sowel as BV kan reproduktiewe gesondheid nadelig beïnvloed en hierdie vroue teen addisionele risiko vir MIV-verkryging plaas. Die oorvloed van P. amnii in besonder kan MIV-risiko verhoog gegewe sy inflammatoriese vermoë. Laboratorium-gebaseerde toetse vir SOI’s (veral Chlamydia en Gonorrhoeae) tesame met verdere monitering en/of behandeling van BV, blyk in hierdie gemeenskap geregverdig te wees.

Goedkeuring vir die studie is vanaf die Navorsingsetiek-komitee van die Universiteit van Kaapstad verkry.